14.5.15

Tenemos derecho legítimo a gozar, somos criaturas que merecemos la paz profunda, tan sólo por el simple hecho de ser conscientes.

EL ÉXITO

El verdadero éxito consiste en descubrir quién eres, en lugar de calcular qué serás. Franz Kafka.

Una de las claves del éxito, que muy pocos seres humanos tienen en cuenta, no es otra que rodearse de personas que les aporten felicidad, muchas veces no somos capaces de alejar de nosotros a todas esas personas que no solo no nos aportan nada, sino que en numerosas ocasiones, nos impiden ser felices.

Unas veces por el que dirán, otras por compasión, otras por comodidad, sea como fuere seamos coherentes revisemos a quienes nos rodean, valoremos lo que nos aportan y alejemos de nuestra vida, todo aquel o aquella que nos impida ser felices. Si el éxito consiste en lograr nuestros objetivos, una forma básica de felicidad consiste en constatar que estos se han conseguido.

Y aunque tal sentimiento de logro sea fugaz, el hecho de darse cuenta de que en algún día anterior, uno llegó a imaginar y desear aquello que ahora logra, produce corrientes de alegría.

¿Quién soy? Esa es la gran pregunta que el ser humano se ha hecho a lo largo de la Historia. Una pregunta tan universal y trascendente que su repetida formulación ha desarrollado el conocimiento esencial de la Humanidad. Sus diferentes respuestas han propiciado las sucesivas expansiones de consciencia que el ser humano ha conquistado de forma paulatina. ¿Merece la pena dedicar atención a una cuestión que parece no proporcionar el último modelo de coche, ni el dinero de la hipoteca?

La respuesta más sensata es que “Sí” merece la pena. Nuestra visión del mundo exterior y concreto tiene mucho que ver con nuestra gafa de mirar la vida y con la actitud existencial desde la que nos movemos en el ahora. Nuestra jerarquía de valores y el sentido filosófico de la existencia pueden convertir muchas penas en crecimiento y dejar caducos los viejos modos de vivirse como víctimas preocupadas.

13.5.15

Porque ese es, para nosotros, el único y verdadero tiempo vivido.

EL BUSCADOR Y LA VERDADERA EXISTENCIA

Un hermoso cuento escrito por Jorge Bucay El buscador”, donde nos invita a reflexionar sobre cómo vivir una vida plena.

Aprender a vivir y sentir cada momento de nuestro tiempo vital es lo que constituye la verdadera existencia.

Esta es la historia de una persona a la que podríamos definir como un buscador. Teniendo en cuenta que un buscador es alguien que realiza una búsqueda y su intención es descubrir “algo”, no tiene porque tratarse necesariamente de aquel que solo “encuentra”.

Tampoco se trata de una persona que sabe o es consciente de lo que está buscando. Hablamos simplemente de aquellos para los que su vida es una búsqueda hermosa.
La historia comienza cuando un día cualquiera el buscador sintió que debía ir hacia la ciudad de Kammir. Él había aprendido a hacer riguroso caso de esas sensaciones que venían de un lugar desconocido de sí mismo, así que lo dejó todo y partió.

Después de dos días de marcha por los polvorientos caminos divisó Kammir a lo lejos. Un poco antes de llegar al pueblo, una colina a la derecha del sendero le llamó la atención. Estaba tapizada de un verde maravilloso y había un montón de árboles, pájaros y flores encantadoras.

La rodeaba por completo una especie de valla pequeña de madera lustrada… Una portezuela de bronce lo invitaba a entrar. De pronto sintió que olvidaba el pueblo y sucumbió ante la tentación de descansar por un momento en ese lugar.

12.5.15

Si quieres amor, da amor. Porque darlo es la mejor forma de recibirlo, y no necesariamente de los demás, sino de uno mismo.

EL AMOR NUNCA SE MALGASTA

Aunque no te lo devuelvan como mereces o deseas

"Mi madre solía decir que el amor nunca se malgasta, aunque no te lo devuelvan en la misma medida que mereces o deseas. Déjalo salir a raudales -decía-. Abre tu corazón y no tengas miedo de que te lo rompan. Los corazones protegidos, acaban convertidos en piedra". El café de los corazones rotos – Penelope Stokes.

El amor nunca se pierde o se olvida, se queda guardado en nuestro corazón. Y lo hace aunque no pensemos en él, aunque nos tapemos los ojos o aunque ese amor ya no tenga un puesto relevante en nuestra vida y en nuestra memoria.

En este sentido, el amor nunca deja de ser y de tener un sentido. Sin embargo, a veces, dar amor y no ser correspondido de la forma que necesitamos puede llegar a ser muy frustrante y desolador.

Es innegable que dar mucho y recibir poco también cansa. El truco está en no esperar nada de nadie, excepto de ti mismo. Lo que tenga que llegar, llegará, pero no a modo de pago idéntico e inmediato por nuestras acciones.

“Cultiva tu capacidad de dar sin descuidar tu capacidad de recibir”

Esto choca violentamente con la concepción que tenemos del amor como necesidad de entrega total y absoluta hacia el otro. Nos cuesta entenderlo, pero es necesario que dejemos atrás y desechemos la idea del amor de las películas Disney de “lo hago todo por y para ti y si te vas de mi lado ya nada tiene sentido”

11.5.15

Si no fos... que la vida ens estima com ens ho faríem per ser ben agraïts



ELOGI DE LA VIDA

Si no fos...
que la vida és sorpresa
no tindria cap gràcia
el transcórrer dels dies

Si no fos...
que la vida és molt dolça
on podríem trobar
l'amor amb que ens acarona

Si no fos...
que la vida és despresa
qui ens donaria
allò que més ens convé

8.5.15

Tú decides los colores, las formas, las herramientas y el valor de tu obra

COGE EL PINCEL Y PINTA TU VIDA

Soy un artista del vivir; mi obra de arte es mi vida
(Suzuki)
A veces, me gusta imaginarme la vida como un lienzo en blanco en el que cada uno de nosotros comenzamos a dibujar los primeros trazos, y como cualquier principiante, éstos van acompañados de sentimientos de miedo e incertidumbre.

Luego, aparece la curiosidad y las ganas de probar, como cuando somos niños y descubrimos todo un mundo a nuestro alrededor repleto de posibilidades… Y si nos dejamos llevar, comenzamos a perfilar lo que en un principio tan solo era un boceto, el boceto de nuestra vida.

Tenemos el lienzo y los pinceles, las pinturas y las herramientas, para dar forma y descubrir todo aquello que nos propongamos. Como aquel escultor que junto a su cincel y martillo hacen de un bloque de piedra o arcilla toda una obra maestra, nosotros tenemos en nuestras manos, mejor dicho en nuestra mente, el poder de ir diseñando nuestra vida.

Habrá trazos más débiles y otros más fuertes, pinceladas más rectas y otras más curvas, incluso texturas diferentes… pues así es la vida, serpenteante, inesperada, rígida en ocasiones pero también flexible, sensible y descarada… un constante intercambio de sensaciones y características opuestas que danzan, alternándose su protagonismo pero formando un conjunto sublime.

7.5.15

Un nou dia de regal i gaudir-ne és el que cal, així doncs ben agraïts, posem-hi tots els sentits



L’ÚNIC DIA ÉS AVUI

Un nou dia de regal
i gaudir-ne és el que cal
així doncs ben agraïts
posem-hi tots els sentits

El passeig que fem pel món
és tan sols com un sospir
en la immensa eternitat
que ara ens ha posat aquí

Hem de pensar en la vida
com una suma d’instants
i si no hem de viure mil anys
fem només el que ens agradi

6.5.15

Para, no corras tanto, si es a ti mismo al que estás buscando.

ELOGIO A LA LENTITUD

Nuestra cultura ha acabado postrándose ante una nueva deidad, una moderna “trinidad” compuesta por la rapidez, la velocidad y la prisa.  Ante ella nos arrodillamos, entregándole en el altar de las ofrendas nuestro propio corazón.
En las olimpiadas siempre se reconoce y se premia a los más veloces. A veces me planteo si no es un poco absurdo consagrar toda una vida y machacar el propio cuerpo sólo por bajar unas décimas un récord olímpico.
En nuestro modo de entender la vida, de entendernos a nosotros mismos, no se levanta ningún podium para los lentos. No se otorgan medallas y reconocimientos a quienes no luchan contra el reloj sino a favor del tiempo.
La lentitud es proscrita, denostada y desvalorizada.
Cuando decimos que esta niña es lenta no estamos, precisamente, exaltándola, valorándola positivamente.
Cuando me dicen que la película era muy lenta me están invitando a que no vaya a verla.
Lo lento nos pesa, nos cansa, nos abruma y nos aburre.
Tal vez porque los ritmos lentos, las cadencias sin prisas y pausadas terminan acercándonos y mostrándonos nuestra falta de consistencia interior, el propio cansancio, la bruma en la que queremos ocultar nuestro propio desasosiego interno.

5.5.15

Hay Horizontes dormidos que se iluminan al atardecer


LA LUNA Y EL HORIZONTE

Le debía esta canción a dos corazones hermosos, dos luces en mi firmamento...
A mi amiga Bea, la Luna, y a mi amigo y hermano Suso, El Horizonte ... que ni perdido ni dormido... más despierto y consciente que nunca. Va por vosotros con todo mi corazón.

                      LA LUNA Y EL HORIZONTE                      

Ella se enamoró
de unos ojos llenos de melancolía
Él se prendó
de una sonrisa llena de vida

El borda palabras
de amor en su almohada
Ella teje en su alma
con sus manos creadoras que sanan.

Hay Horizontes dormidos
que se iluminan al atardecer
cuando el sol cae derretido
ante el influjo de una roja Luna que sabe a miel.

4.5.15

Si la vida tiene sentido es por esas maravillosas oportunidades que aparecen por sorpresa


¡No lo dejes escapar por miedo!

Si tú no te das cuenta de lo que vale, la vida es una tontería, si vas dejando que se escape lo que más querías…“, pues sí las canciones y la sabiduría popular están llenas de grandes verdades y una de ellas es que, a veces el miedo nos paraliza.

Cambiar nuestra zona de confort, aunque sea nuestra infernal área de confort, nos cuesta trabajo y nos da miedo. Nos hemos acostumbrado a esa sensación y arriesgarnos nos da miedo. Pero no pensamos que quizás al otro lado de las montañas, nos está esperando un paisaje mejor, más bonito, con más luz y más colores, diferente…

Puede ser un nuevo trabajo, un  nuevo amor que nos quiera como nos merecemos, un cambio de país o de ciudad que nos ofrezca las oportunidades que llevamos toda la vida esperando…

¡No lo dejes escapar! si crees que realmente merece la pena… la vida que es como una ruleta rusa se encargará de repartir fortuna, pero nunca te arrepientas por lo que hiciste sino por lo que no hiciste.

Cuando tomes esas decisiones importantes, cruciales en tu vida, la simple satisfacción de haber superado ese miedo que tenías ante lo desconocido, te hará crecer como persona, te sentirás mucho mejor y sentirás tu autoestima como un globo que se ha inflado por la alegría de haberlo conseguido.